En dat was het dan, twee week zon, 14 dagen genieten van Italie, Umbrie, Lago Trasimeno,
camping Villagio Italgest.
Tijdens de vakantie heb ik geen tijd gehad of genomen om te gaan zitten bloggen. Nee natuurlijk niet! Die kostbare tijd ga ik niet gebruiken om mijn belevenissen en gevoelens op de computer los te laten.
Want twee vakantieweken gaan ongeveer 6 keer sneller als twee werkweken, en gaan zeker ook vlugger voorbij als twee nederlandse weken.
Ondanks dat je in Italie doorgaans wat langzamer leeft, heeft vadertje tijd schijnbaar een hekel aan het bloot stellen van een Nederlandse vrouw aan de Italiaanse mannen en draait hij het zandlopertje sneller om, heeft hij het gaatje waar het zand doorheen moet groter gemaakt, en het zand fijner. En dus vliegt in Italie de tijd.
Nou moet ik eerlijk bekennen best mooie (jonge) Italiaanse mannen te hebben gezien. Maar vooral prachtige ouderen, zowel man als vrouw, met schitterende karakterkoppen. Daar had Vadertje tijd toch warm voor moeten lopen, maar helaas, niet dus. Ik denk dat hij te druk was om die zandloper maar weer zo snel mogelijk door te laten lopen en weer om te kunnen draaien.
Toch heb ik in die vliegende tijd nog de mooiste zonsondergangen mogen zien, de leukste straatjes, prachtige uitzichten en heerlijke gesprekken mogen voeren. Dialogen in het (kinder)italiaans en nederlands en hier en daar wat engels. Over het weer, muziek (Biagio è il meglio!), de omgeving, de tripjes, de stadjes, Umbria....
Het is namelijk niet alleen het land, de schitterende omgeving die een goede vakantie waarborgt. Nog belangrijker zijn de mensen die je treft.
De buren, de mensen die je op straat groeten, de winkelbediende die je een stukje kaas laat proeven, de mensen van de camping.
In een gesprek kreeg ik te horen: “Umbria is Magical”. Ik kan het alleen maar met hem eens zijn. Later zal ik schrijven over de plekken, maar nu de mensen!
Hanneke, Sander, Mischa, Fabio: Bedankt voor jullie goede zorgen en het mij voor schut zetten op het podium (I cant get noho...satisfaction

)
Achterbuurtjes van de eerste week: bedankt voor de tip Panicale!!! Was echt prachtig!
Buurtjes van de tweede week: dikke kus voor Dean (alias Kiran

), hoop dat hij nieuwe speelvriendjes heeft! En een toekomstige zoen voor de buikbaby (eerst nog lekker groot groeien!!!)
Alle campinglui: Grazie mille!
En dan voor degene die dit waarschijnlijk nooit lezen, maar die door de toevallige ontmoetingen de vakantie zo speciaal hebben gemaakt: Ciao! Lo vedo l’anno prossimo!(Sander, hoop dat ik dt goed schrijf /zeg)
En nu weer terug op Hollandse bodem, waar het ontvangstcomité overigens ook heerlijk was! Waardoor de vakantie goed, maar te snel, is afgesloten.
Volgend jaar weer! Ik kan niet wachten (kom op Vadertje tijd, mats me nu en draai die zandloper ook in Nederland lekker snel!)